Mobiliteitsbudget – cash for car : een regering van alchemisten?

Op 16 oktober 2016 waren we er als de eerste bij om het te zeggen: de cash for car formule is geen mobiliteitsbudget. Door te kiezen voor deze vreemde ruil van een bedrijfswagen voor klinkende munt, miste de regering een mooie kans om de mobiliteit van werknemers ten gronde te verbeteren.

Door op 29 september jongstleden de fameuze “mobiliteitsvergoeding” goed te keuren, deed de regering een alchemistische poging om ijzer in goud te veranderen. Voor enkele seconden of zelfs enkele minuten geloofden we er in …

Een niet-cumuleerbaar aanbod

Wat bracht ons aan het twijfelen ? De laatste paragraaf van het persbericht! Daar staat namelijk het volgende in: “De mobiliteitsvergoeding is bedoeld om de mobiliteitskosten van de werknemer te vergoeden, meer bepaald de kosten tussen zijn woonplaats en plaats van tewerkstelling. Hierdoor wordt geen enkele vrijstelling toegekend op verplaatsingsvergoedingen betaald door de werkgever als tussenkomst in het woon-werkverkeer, dit ongeacht het vervoermiddel.”

Met die toelichting geeft de regering een duidelijk signaal: je kan die vergoeding maar beter gebruiken voor een slimme mobiliteit want je krijgt of de boter of de vis … maar niet beiden. Of de cash (for car) of de verplaatsingsvergoedingen.

Bedrijven die het mobiliteitsbudget (pardon, de mobiliteitsvergoeding) voorstellen, kunnen er bij hun interne communicatie maar beter in kleine lettertjes bijschrijven “aanbod niet-cumuleerbaar met andere verplaatsingsvergoedingen”.

Tranfers van bevoegdheid

Het initiatief voor de mobiliteitsvergoeding ligt  bij de werknemer.

Maar zoals ze wel vaker zeggen: de eerste reactie is misschien niet altijd de goede …

Want ondanks die venijnige laatste paragraaf is dit nog steeds een grote gemiste kans om een duurzaam beleid binnen bedrijven een beslissende duw in de rug te geven. De regering Michel heeft beslist om de administratie van een mobiliteitsbudget lichter te maken voor de werkgever … door het in de schoenen van de werknemer te schuiven. Of dat is toch wat we zouden denken. Want als we een uitgebreide reactie van Frank Van Gool mogen geloven, zou de administratie van de regeling wel in een explosie van werkdruk kunnen eindigen. Want wie moet zich bezighouden met de jaarlijkse indexatie van de catalogusprijs van deze wagens …?

Maar mensen blijven menselijk. Om het in culinaire termen te zeggen: gebraden duiven komen je zelden zomaar in de mond gevlogen!